فلش بک به گذشته نشان می دهد که در طول ادوار مجالس بعد از انقلاب مجلسی متخصص تر  ، کارامد تر و با تحصیلات عالی بالاتراز مجلس ششم وجود نداشته است. ولی انچه که عملکرد مجلس ششم را تحت الشعاع خود قرار داده عملکرد نمایندگان اصلاح طلبی بود که یا با الفبای اصلاحات اشنایی نداشتند ویا برای تثبیت قدرت خود وفرار از گیوتین شورای نگهبان محافظه کارانه عمل نمودند. این اقلیت اصلاح طلب مجلس ششم هیچ عکس العملی در مقابل خارج شدن اصلاح قانون مطبوعات از دور  ، رد صلاحیت گسترده اصلاح طلبان و...نشان ندادند ونیز شهامت ان را نداشتند که استعفا ء ویا در تحصن اصلاح طلبان شرکت نمایند.

همین اقلیت اصلاح طلب مجلس ششم که جرات وجسارت لازم را نداشتند با دوپینگ سیاسی وارد مجلس هفتم شدند مجلسی که اکثریت ان را اصولگرایان تشکیل می دادند . فراکسیون اقلیت مجلس هفتم صداقت وشعور مردم را به بازی گرفتند ومصلحت طلبی و عافیت طلبی و منافع شخصی منش انها شد به طوریکه در مقابل خرابکاریها وگنده کاریهای دولت نهم سکوت اختیار نمودند وترسوتر از ان بودند که طبق قانون اساسی رئیس جمهور را به مجلس بکشانند واز او باز خواست نمایند.

انقدر این اقلیت از متن فاصله گرفت وبه حاشیه وانفعال کشانده شد که اصول گرایانی چون عماد افروغ وسبحانی وخوش چهره....در نقش اصلاح طلب ظاهر شده و سعی در گند زدایی از دولت نهم بر امدند.

به نظر من فراکسیون اقلیت مجلس هفتم فراکسیونی ترسو، فاقد جرات، شجاعت ، شهامت وجسارت ودرحقیقت شومنی بیش نبودند.

کارل پوپر می نویسد:

وظیفه یک سیاستمدار صدیق خوشبخت کردن جامعه یاتقلیل بدبختی های ان است در ان جا که سیاستمدار از تحقق این وظایف باز می ماند با صداقت وشهامت اخلاقی باید از کار کناره گیری نماید تا از سوق دادن جامعه به اشوب وانقلاب جلوگیری گردد.