بایدبپذیریم که دهک های مختلف جامعه به طور یکسان از یارانه ها استفاده نمی کنند البته یارانه ها همان پول نفت می باشند که از رژیم گذشته نیز به بعضی از کالاهای اساسی تعلق می گرفته است.

بیلان اقتصادی وشاخص های سلبی وایجابی اقتصاد کشور در سه سال گذشته نشان می دهد که در دولت نهم همانند بسیاری از المانهای دیگر از پسرفت قابل ملاحضه ای برخوردار بوده است رتبه ۱۷۵تورم ایران در جهان مصداق این امر می باشد . ای کاش دولت نهم به جای این خود شیرینی ها از استراتژی اقتصادی برنامه های تدوین شده استفاده می نمود. به نظر من دولت نهم توانایی انجام جراحی بزرگی چون پرداخت یارانه ها را بصورت نقدی ندارد ان هم دولت ساده اندیشی که اقتصاد را نیز ساده قلمداد نموده و با دستور و بخشنامه می خواهد از غول بزرگی چون تورم وبیکاری و.............بکاهد.بنده در تعجبم کشوری که هنوز قرطاس بازی در نهادها وسازمان های دولتی حرف اول را می زند و خبری از بانک اطلاعاتی قوی نیست چطور می تواند دهک های مختلف جامعه را شنا سایی کند؟ سهام عدالتی که بوق وکرنای ان گوش فلک را کر نمود چه گلی بر سر طبقات محروم جامعه زد؟ایا سهام عدالت توانست سبد زندگی فقرا را رنگین نماید؟اجرای این طرح نه تنها سودی برای جامعه ندارد بلکه به قول فیزیکدانان بحران های اقتصادی را نیز رزنانس(تشدید) می کند.

وقتی رنسانس در غرب شکل گرفت وجنبش اصلاح دینی اغاز شد ودر لابه لای اندیشه های لوتر وکالون جملاتی ساطع شد که هر چند در ابتدا کم اهمیت ولی به تدریج به گفتمانی جدی و بنیانی در پروتستانیسم غربی بدل شد جمله صدای مردم فریاد خداست بود . 

قبل از ان سلطنت وکلیساخود را نماینده خدا بر روی زمین ونماینده اراده الهی ودارای فره ایزدی می دانستند. افلاطون بزرگ هم پذیرفته بود که خداوند دو دسته خلق کرده است:فرمانده هان وفرمانبران ارسطوی حکیم : نیز در افرینش الهی پذیرفته بود که خداوند عده ای رالایق وشایسته بارکشی واطاعت وبندگی افریده است  وانها به نفعشان است که فرمانبردار باشند. دکتر علی شریعتی نیز می نویسد وقتی پیامبر فریاد براورد  اول فکر کردم که او هم اشراف زاده ای است همچون بودا که از سر تفنن به یاد مردم افتاده است ولی بعدشنیدم که خود اونیز چوپان یتیمی است همچون محرومان تاریخ.  

مردم در دوران جدید بازیگران اصلی صحنه های نبرد انسانی هستند وانهایی که به صدای مردم تمکین نمی کنندودر برابر اراده الهی طغیان می ورزند در جهالت وگمراهی به سر برده وهمان طور که تاریخ نشان داده است به سزای اعمالشان خواهند رسید.   

روزی یکی از متفکرین انگلیسی (رابرت ریچارد گرین ) خطاب به کاخ نشینان سلطنت انگلیس فریاد زد: که رفتگران تئاتر لندن به اندازه ملکه ویکتوریا در تاریخ نقش دارند این جمله کافی بود تا ازلندن تبعید شود. اما امروز دیگر همه پذیرفته اند که رفتگران لندن هم به اندازه ملکه دارای حقوق انسانی وازادی های فردی هستند.